The Tour de Danube

Sometimes it is useful to reflect how a successful event such as the now popular Tour de Danube started. In 2013 a cyclist from South Africa, Stefan Hugo, decided to cycle from the Danube river from where it flows into the Black Sea to it's origin at Donau-Eschingen in the Black forest in Germany. His efforts to start at the Danube delta in Romania were thwarted by the difficulty in obtaining a visa for Romania. From South Africa he flew to Istanbul with his bike and started his unsupported ride from the airport. He cycled to the border post with Bulgaria and from there to the coastal town of Burgas. From there he cycled to Rousse in Bulgaria where he first met up with the Danube and followed the river to across the Bulgarian  border at Negotin in Serbia, a total of 460km. There he met up with a friend who accompanied him through Serbia, Hungary, Slovakia, Austria to Passau in Germany. Together they did a further 1632 along the river, a total of 2090 km along the Danube. From Passau, on his own again, he followed the Inn river to Zurich. After 22 days of cycling at an average of 150km per day, a total of more than 3300 km, he arrived in Zurich. This was a totally unsupported effort, he had to transport all his clothing, tent and other essentials on his bike. He often slept along the road or in rooms provided by local people or camped in camping sites. Food was bought on the way. Quite appropriately for most of the way he wore a yellow cycling top! This extra-ordinary physical effort but also mental determination inspired the organizers to establish the Tour de Danube from the Black Sea to the Black Forest.

Die trein en vliegtuig reis terug

Vrydag 26ste. Stefan en ek is albei vroeg op, ons maak  vir oulaas sommetjies en klaar die finansies uit. Klaar gepak,  ry ek 'n entjie saam met Stefan tot by die Ilnn revier wat hy sal volg na Zurich, nog omtrent 500km, voorwaar 'n uitdaging. So neem ons albei afskeid van die Danube of Donau (soos dit hier bekend staan), ons metgesel vir ons so lank. Dit is voorwaar 'n magtige rivier, soms destruktief soos wat die onlangse vloede getoon het, maar meestal 'n lewensaar vir so baie mense en soveel lande. Ek ry vir oulaas nog op die cobblestone paadjies deur die ou deel van Passau en op 'n styl afdraende val wraggies, my eerste val van die toer. Ek moes darem my reputasie gestand doen, 'n nerf af knie die resultaat. Op die stasie koop ek 'n Newsweek, te lekker leestof vir die dag. Ek kry die trein nege uur na Regensburg. Dis ongelooflik hoe die openbare vervoer ingerig is vir fietsryers. In elke kompartement is daar 'n plek vir fietse en rekbande om die fietse vas te hou. Daar is 'n hele paar ander fiets toerders ook op die trein. As die kondukteer verbykom, besef ek gelukkig dat ek by Plattling moet oorklim, die eerste van vier, elke keer moet ek my fiets met sakke en al af by die trappe en weer op na die nuwe platform. By Regensburg moet ek 90 minute wag en in die stasie winkelsentrum koop ek 'n lekker hoender en slaai maal, wat'n fees. Op pad na Regensburg klim daar 'n fietse jong dame met hoehak skoene en 'n berg fietsop die trein, waar gesien in Suid Afrika! Behalwe vir die Newsweek wat onder andere 'n artikel het oor kreatiewe maniere om roomys te maak ( gaan dit beslis probeer) slaap ek leker so al sittende. Op pad na Ulm klim daar 'n paar op met 'n tandem. Ons raak aan die gesels, hulle kom van Frankryk, dis hul heel eerste fiets toer. Hulle het skaars geoefen voor die tyd,die tandem het hulle in die huis gestoor vir 'n vriend en dit sommer gebruik. Hulle het in Donaueshingen by die oorsprong van die Danube begin maar nie heeltemal Passau gehaal nie weens fiets probleme. Nogtans het hulle dit baie geniet en sal beslis weer toer? By  Ulm is die trein na Schaffhausen laat en ek begin my bekommer  dat ek die aansluiting  na Zurich sal  mis. Stefan se nefie, Hugo van der Merwe het laat weet hy sal my op die stasie kom haal. Hugo werk vir Google in Zurich, al vier jaar. Ons ry langs die Boden see verby, pragtige somer middag. Die trein is 'n halfuur laat by Shaffhausen maar die volgende trein na Zurich staan reg om te vertrek, en ek maak dit net trap af en op met die fiets. Ek kan darem vir Hugo sms en 19.21 ek in Zurich, stiptelik Switserse tyd soos aangedui. Hugo het my met sy fiets kom haal, hy kom reg sonder kar in Zurich, die openbare vervoer is heel voldoende. Ons fiets na Hugo se woonstel en hy ontvang my gul is sy blyplek. 'n Bietjie later daagsy suster Anneke met haar Hollandse vriend, Pieter Wiiteveen op, hulle is saam met vakansie en die plan is dat hulle met Hugo en Stefan die week in Switserland sal deurbring, naruurlik fietsry! Ek bring 'n heerlike aand saam met Hugo, Anneke en Pieter deur in Zurich, ons stap sommer na die meer, neem 'n boot na middestad waar ons heerlike pasta eet op die sypaadjie voor die restaurant. Die roomys plek maak ongelukkig net toe as ons daar aankom. Dan met die tram  tot bo op die bult by die universiteit met'n asemrowende uitsig oor die beligte kerk torings van Zurich. Ons ry weer tram terug huistoe, wat 'n fantastiese and met sulke vriendelik mense! Ek slaap weer op 'n matras, heerlik! Saterdag oggend is dit roereiers vir ontbyt en dan pak. Hugo gaan aan 'n driekamp deelneem laterdie dag, die swemdeel, hy het duidelik van sy oom se gene! Pieter bied aan om my lughawe toe te neem. Hugo het 'n fiets box waarin ek my fiets kan verpak maar die pas nie in sy kar nie. Die maklikste op die ou end is om die fiets op die fiertsrak te sit en by die lughawe die fiets te verpak. Allesloop glad by die lughawe, ons kry 'n fietsbox vir omtrent R250 gou gou is die fiets binne-in. Turkish airlines vra weer R1200 ekstra vir die fiets, moral van die storie, as jy 'n fiets het moet nie Turkish Airlines vlieg nie. Ek en Pieter drink vir oulaas iets saam, ek is ewig dankbaar vir die moeite wat hulle vir my gedoen het.

Sprokies mooi Oostenryk

Woensdag 24ste. Ek is vroeg op met 'n seer lyf van die harde slaap en skryf blog en probeer fotos aflaai met die internet tyd wat nog oor is. Ons ontbyt is 'n paar snye brood van gisteraand se oorblyfsels. Dis al amper 9 uur as ons in die pad val. Vandag is die roete so goed gemerk dat daar min kans is vir verkeerd ry! Dis meestal 'n pragtige geteerde fietspaadjie al langs die rivier. Vandag is daar eers baie fietsryers op die pad, baie gesinne, selfs 'n hondjie ry saam voor in 'n fiets mandjie. Vanaf Altenworth is daar 'n paadjie aan elke kant van die rivier en ons het 'n keuse. Daar is nou ook elke nou en dan 'n wal in die rivier met sluise vir die skepe. Ons sien geweldig baie plesier bote, massiewe bote wat 160 mense vat. Dit moet 'n groot toeriste bedryf wees. Die eerste deel tot by Krems is nog plat maar dan begin die wereld bergagtig raak, nou nie ons soort berge nie maar darem. Dis bewolk vandag en bietjie koeler, bly onder die dertigs. Daar val so 'n paar druppels maar net so een op die grond en een op die hond. By Krems stop ons by 'n Spar en koop drinkgoed, piesangs en wat ons dink is yoghurt. Net uit die dorp besluit ons om weer aan die suidekant van die rivier te ry, oor die brug kry ons 'n lekker plekkie by die rivier. Die yoghurt is toe room. Dit laat my die die heel dag vol voel. Die rivier loop nou tuseen die berge deur en ons paadjie 'n bietjiie meer op en af. Ons ry deur wingerd lande en vrugte boorde, voel soos Worcester. Elke nou en dan ry ons deur 'n klein dorpie met die huise op die strate gebou. Oorkant is die berghelling beplak met wingerde. Elke nou en dan is daar 'n groot kasteel teen die hang. Voorwaar 'n sprokies land. Ons vorder vandag goed teen amper 23km per uur. Stefan se wiel raak weer bietjie pap maar niks wat die pomp nie kan regmaak nie. My fiets begin ook geluide maak, dink dis dalk die BB joint maar sal maar moet hou tot die einde. Met die goeie kaart beplan ons vandag om te ry tot by Au waar daar 'n kamplek is. Dis middag drie uur en 110km  later dat ons by Ybbs kom. Ons koop weer drinkgoed by 'n Spar en sit langs die rivier en eet. Ek raak vaak en vang 'n dutjie tot Stefan my tot orde roep. "Time and tide wait for no man" is sy geliefde aansporing. Op die pad lewe ek op melk produkte, volroom melk en yoghurt in een of ander vorm. Ek neem geen koeldrank, vrugte sap of energie stafies nie en dit lyk asof dit werk. Weer op die pad kruis ons weer die rivier by Wallsee want ons kampplek is oorkant. Weer langs die rivier, ry ons weer een van die ou bekende plesierbote verby, dis hasie en skilpad, die bote stop nie. Die paadjie is nou plek plek heel verspoel van die vloed skade. Sewe uur kom ons by die kamplek, 'n mooi plekkie langs die rivier en vriendelike mense wat Engels praat. 10 Euro per kop is nie sleg nie. Ons kontant is net amper op, ek moes vnadag geld gettek het, my beurtvir die geld kittie. Stefan krap rond in sy rugsak vir die laaste euros en ons kom uit by 28 Euro nadat ons die kamplek betaal het. Die naaste winkel is 4km weg en ons besluit om maar sommer by die kamplek te eet, dit meen 14Euro per persoon en ons bestudeer die menu teen die muur in detail vir die beste opsies, net 'n bier moet ek he vandag! Op die ou einde is dit pizza en 'n lekker buegette, tipeis Oostenryks. Hier by die kampplek laai almal hullle elektronise gadgets sommer in die badkamer en ek maak ook so, los my iPad oornag daar! Dit lyk na reen as ons inkruip. Vandag het ons 159 km gedoen.

Een goeie ding kom tot 'n einde

Donderdag 25ste. Ekhet dit gedoen, 'n  blog geskryf en verloor, nie gesave nie! So hier kom die tweede probeerslag. Weer vroeg op met 'n seer lyf maar elke nag 'n bietjie beter. 'n Lekkker  buitjie reen het in die nag geval net die uithang klere is nat. Ons ontbyt is twee piesangs oorgebly van die vorige dag. Net voor ons ry raak ek aan die gesels met 'n Hollandse paar wat geoordeel aan hulle uitrusting ervare fiets toerders is. Inderdaad so, hulle het al oor die wereld getoer. Die man sien ek blog en verwys my na 'n fietsryers blog " crazyguyona bike" wat ek beslis sal opkyk. Hulle het gedetaileerde kaarte wat hule kry by bikeonline. Die plan vandag is om Passau so gou  moontlik te haal sodat ek 'n treinkaartjie  na Zurich kan koop. Ek hoop nog dat ons dalk Regensburg kan haal Vrydag waar  ek dan op die trein kan klim. Dis  nog 130km na Passau. Ons kom half ag weg en tot by Linz ry ons binneland tussen bewerkte lande deur. Linz is 'n groot plek met rokende skoorstene en hope gruis langs die rivier. Die goed uitgelegde en gemerkte fietspaadjies neem ons sonder moeite deur die stad. Ek kry kans om ons kontant vloei probleem op te los by 'n automaat. Daar is baie fietsryers op die pad, ek ry so op Stefan se wiel dat as hy 'n ou omie  op sy fiets verbysteek, ek nie die aankomende fietse sien en net net by die omie verbyskuur. Waar skel die omie my darem dat die klowe weergalm, dit raak nou meer bergagtig. Na 40km roep ek halt by weerens 'n skilder mooi dorpie aan die rivier, Wilhering. Ons kry 'n heerlike winkel met alles wat ons hart begeer, kos gewys, en koop die gewone, piesangs, melk en yoghurt ( seker gemaak dis die regte ding die slag) met meusli by vir verandering.  Ons soek plek langs die rivier maar daar is 'n groot komosie met polisie wat motors voorkeer. Heel toevallig het  ons op die wereld roei (rowing) kampioenskap afgekom op 'n uitloper van die rivier. Terwyl ons ontbyt eet kyk ons na die uitdunne van die twee mans en dames roei. Ons sien geen Suid afrikaners nie, wonder waar ons olimpiese kampioene is? 'n Jong man trek langs ons in op 'n snaakse kontrapsie van 'n fiets,'n recliner, maar hy gebruik ook  sy arms om die fiets voort te dryf deur die stuurstang op en en af te beweeg. Dit is gekoppel aan die ketting met 'n ekstra tandrat. By dit alles trek hy nog 'n waentjie met 'n vreeslike pakasie. Ons raak aan die gesels met hom en sy vriend, hulle is Pole oppad na Frankryk vir 'n geestelike retreat. Die fiets is sy idee en hy het eimand gekry om dit vir hom te bou. Ons fietsry treintjie tel nou weer onverbiddelik spoed op, Stefan die lokomotief, ek die enigste waentjie wat verbete vasklou. As Stefan eers aandie gang is ry ons oor die 25km per uur en soms tot 30. Die berge maak nou 'n kloof waardeur die rivier vloei en vir seker 30km ry ons reg langs die rivier met boomdedekte berghange reg tot by die rivier. Dit kompeteer beslis met die Iron Gates in Serbie vir die mooiste deel van die roete. Daar is baie fiets verkeer maar ook baie bote op die rivier, plesier bote en vrag bote. Daar is 'n fietspaadjie albeikante van die rivier, ons ry suid, volgende keer sal ek noord doen! Teen die einde van die kloof gaan die  pad teen die helling uit en dis harde trap maar darem weer genadiglik 'n afdraende. By mooi naam dorpie, Engelhartszell, roep ek weer halt, ons het al 50km onverpoos gedoen maar die Spar is nie goed vir ons nie, toe tussen 12 en 2. Twee oorblywende piesangs moet maar doen vir middagete en ons druk deur na Passau. Drie uur is ons in Passau en dis die gewone vra en verdwaal voor ons die stasie kry. In die proses val Stefan met sy swaar pakasie teen 'n styl paadjie op met trappies. By die stasie is daar gelukkig baie hulpvaardige Engels magtige mense by die besprekings kantoor. Ek kan Vrydag oggend 12.20 'n trein kry by Regensburg en ek bespreek sommer, sit my meer as R1000 terug! By 'n boekwinkel op die stasie is al die Donau Radweg boekies wat ek so begeer, te koop. Ek blaai deur een en besef dis nog 150km na Regensburg, verder as wat ons gedink het. Terug by 'n geduldig wagtende Stefan, besin ons weer of dit haalbaar is, en Stefan bring my terug na die aarde, dis net te riskant en kan kannie bekostig om my trein te verpas nie. Met 'n seer hart besef ek dis die einde van my fiets toer. Na 'n drinking yoghurt by die stasie kry ons die kamplek met die hulp vandie teoristeburo. Dis mooi langs 'n riviertjie met baie mede fietsryers, ons vra een om vir oulaas 'n foto van Stefan ek in ons fietsry gewaad en fietse te neem. Fietse afgepak, tente opgeslaan en skoon gestort vaar ons die dorp in op ligte fietse. Die ou deel is pragtig met nou cobblestone straatjies belyn met hoe geboue. Ons plak onsself neer by 'n straat kafeetjie vir 'n welverdiende koue bier. Die eienaar wys vir ons waar die merk is van die vloed waters, die hele area was vir drie dae onderwater. Ons dwaal verder en kry eg Duitse kos by nog 'n straat restaurant, worsies maar die sauerkraut is ongelukkig op. Op die heelike warm somersaand is daar 'n heelike atmosfeer in die strate met baie mense wat buite sit en eet. Ons moet darem die aand afsluit met die tradisionele  roomys by 'n roomys stalletjie. My moee lyf gaan vanand lekker slaap matras of te nie! Stefan beplan nou om verder te ry na Zurich al langs die Inn rivier.

Ons verdwaal weer

Dinsdag 23ste. Stefan probeer my wiel met die afspeke regtrek met sy leatherman en ons besluit om maar so aan te ry. Net na sewe val ons in die pad weer ontbytloos. Daar is 'n heerlike teerpaadjie al langs die rivier tot by Bratislava, baie mense wat fietsry of skate, ek is beindruk met die Slovene wat so oefening bewus is. Die paadjie neem ons reg deur Bratislava sonder verkeer, wat 'n fees. Ons ry tot op die brug oor die rivier net om darem 'n mooi uitsig van die stad te kry. Wanneer sal ons sulke fiets paadjiesin Kaapstad kry? die prioriteit is seker eers huise vir almal. Weer terug op die roete kom ons gou in Oostenryk en dadelik is daar weer aanwysings, nou is dit van geen bordjies na sommer baie, elke paal het 'n paar op wat virskillende fiets roetes aandui, wat dit ironies moeiliker maak. Ons ry weg van die rivier bietjie berg op na Hainburg deur Altenburg na Petronell-Camuntum waar 'n ou Romynse stad was. Die bordjies wys nou in verskillende rigtings en ons Èurovelo roete met 'n 6 op is nerens te sien. Ek wil links en Stefan regs net om agter te kom die paadjies kom weer bymekaar! Ek moet elke slag my sonbril afhaal om my leesbril op te sit. terwyl ons probeer besluit waar na toe, kom 'n ou omie verby geskuifel, se in Engels hy kan nie Engels praat nie, en begin dadelik met 'n lang relaas in Duits waarvan ons niks verstaan nie maar darem eerbiedig luister. As ek wegry roep Stefan my terug, ek het my sonbril vergeet op die sypaadjie, nie die eerste keer dat Stefan my red nie en seker ook nie die laaste keer nie. Ons kom by die oorblyfsels van die Romynse stad,  'n groot boog (arch) waar ons bietjie vertoef. 'n Ent verder kom ons weer by 'n klomp verwarrende bordjies, onse no 6 wys links en regs, ek dink links, Stefan regs. Dis nou Stefan se beurt om by die rivier te wil wees en ons gaan regs in 'n mooi  dorpie met die naam van Wildungsmauer. Ons ry reg af rivier toe maar geen bordjies! Ons vat 'n padjie langs die rivier wat al kleiner raak tot dit net 'n enkel paadjie is, gou word dit modderig met boomstompe waaroor ons moet klim, duidelik deel van die vloed skade, ons sukkel stadig aan virpaar kilometer, dis baie mooi in die bos maar beslis nie die regte pad nie. Weer by 'n dorpie ry ons maar weer bult uit na 'n  groot pad, gelukkig loop daar 'n paadjie sonder verkeer langs die grootpad. By die volgende dorp Haslau kry ons weer die bordjies, groot verligting. Ons ry weer reg af na die rivier waar ons op 'n sandpad beland, pragtig tussen die bome.  Ons is nou in 'n natuur reservaat. Daar is 'n aanwysing na 'n ferrie, maar die slag is dit net 'n groot motorboot wat mense en fietse karwei. Weer is ons gelukkig, net as ons aankom is die boot daar om'n ander fietsryer oor te neem, dit lyk asof hulle net kom as hulle iemand oorkant die rivier sien. Die rivier vloei hier sterk met 'n baster stroom versnelling aan die een kant, maar die kraftige boot neem ons veiig oor om aan die anderkant vas te meer teen 'n boot restaurant. Dis nou al 62km verder, al twaalf uur en nog geen ontbyt! Ek begin besef dat teen die vlak van inspanning waarteen ons ry, so onder die 60% van maksimum hartspoed, 'n mens ver kan kom sonder kos. Op die oorkant sit ons heerlik op 'n bank en eet wat ons oor het, 'n blikkie vis en 3 rys koekies wat sorgvuldig in twee gedeel word! Deur die bos kry ons nou weer die Eurovelo 6 bordjie, nog so 30 km na Vienna (Wien). Ons is nou weer op die wal en aanvanklik is dit geteer en ons vorder goed. Maar dan word dit grond en gras en dis harde werk. Ons ry af van die wal op 'n pad langsaan maar dit neem ons weg van die rivier in 'n beboude deel in verkeer, seker al voorstede van Vienna. Ons probeer weer pad vra, derde keer gelukkig, 'n ouer omie op 'n fiets met kampgoed op ry verby, ek jaag agterna en vra pad so in die ry. Hy is Engels magtig en bied aan dat ons saam met hom kan ry sodat hy ons die weg kan wys. Gou is ons by die rivier in Wien op die regte fiets pad. Dit is vakansie, mense braai, swem in die rivier, al te vrolik. Die openbare chemiese toilette langs die rivier het die interessante handels naam; Toi-Toi. Wonder of dit enige nut sal wees vir die Kyayalitsha probleem. Ons is nie seker hoe ons die stad moet benader nie. By een van die baie brue oor die rivier, kry ons 'n Duitse paar fietsryers oppad van Praag na die Danube. Die man ry 'n vierwiel "recliner" fiets met al sy bagasie, lyk nie of hy boudjie probleme sal he nie. Op die rivierwal koop ons elk 'n hoender burger en 'n lekker opdraai roomys. Ons ry oor een van die brue en dwaal bietjie rond in die stad. Stefan vra weer pad en ons  besluit om maar terug te gaan oor die rivier en koers te kry verder. Maar eers stop ons by 'n groot mark waar ons heerlike druiwe, perskes, piesangs en dadels  koop. Ek los Stefan net daar en koop 'n kaart van Oostenryk en kry uiteindelik 'n nuwe simcard met lugtyd en data teen R200. Die fiets paadjie neem ons gou uit Vienna al langs die rivier.  Dis wonderlike geteerde paadjies, ons vorder goed, by sewe uur het ons al 144km gery en begin dink aan slaap plek. Ons is in Tulnn en daar is wraggies 'n goed toegeruste kamplek. Teen 13 Euro per persoon duurder as Serbie, maar nog billik. Ons slaan tente op tussen 'n menigte ander fietsryers. Vandag het ons baie ander fietsryers teengekom. Die Europeers is baie goed toegerus. Dis heel gesinne wat saam ry. Peuters ry in waentjies wat pa of ma agter die fiets trek, kinders ry op fietsies saam, soms met 'n stang vasgemaak aan pa se fiets. Ons sien ook tandems wat ook twee wiel waentjies met bagasie saamtrek ( hoe lyk dit, Eve?). As ons kos gaan soek in die dorp, kry ons net 'n gerieflikheids winkel by 'n garage, ons gewone voorraad kos R200, kon maar net sowel by die restaurant gaan eet het. Nogtans smul ons heerlik aan die lekker brood wat Stefan gekoop het met kaas en sardientjies daarop. Die muskiete pla nie te veel nie, Stefan is gou in die bed, ek skryf nog blog want ek het onnodig internet tyd gekoop vir R70 vir twee uur by die kamp plek. Ons kry 'n gratis  boekie by die ontvangs met  gedetaileerde kaarte van Donau Radweg roete van Passau na Wien. Stefan se sonlaaier werk heel goed. Hy monteer dit elke dag op sy sakerpasie. My garmin moet elke dag gelaai word. Die sonlaaier laai nie die garmin vol nie, so ek het al gekeer  in die middel van die dag as ons stop, die garmin te laai en dan weer aan die  einde van die dag.

Die aarde is plat

Maandag die 22ste. Ons is vroeg oggend reg. die groot kasteel op die kop oorkant die rivier  lyk manjifiek in die vroee oggend son. Rondom Budapest is die wereld meer bergagtig. Na sewe val ons in die pad sonder ontbyt. Die eerste stukkie is weer pragtig langs die rivier wat deur 'n kloof loop. 'n Entjie verder wys die bordjie reg rivier se kant toe, alweer 'n verkeerde aanwysing? Ons dwaal 'n bietjie rond, ek vra waar is die dorp op die aanwysing en die man wys oorkant die rivier, nou eers sien ons die lewensgroot ferrie op die kaai. Wanneer vertrek dit; oor twee minute. Wat 'n gelukkie. Oorkant ry ons weer lekker langs die rivier tot by Ezsergom. Daar is 'n manjifieke basilika teen die berg. Die aanwysings is weer onduidelik maar 'n ouer Duitse paar op gepakte fietse gee vir ons goeie raad. Hulle kom van Bratislava in Slovakye waarheen ons op pad is. Ons moet oor die rivier in Slovakye en dan al langs die rivier op tot by Bratislava. Halfpad oor die brug kondig die borde aan dat ons in die republiek van Slovenska is en ons ry dèur Sturovo. Geen bordjies in Slovenska! Ons hou maar in 'n rigting wat ons dink sal ons by die rivier bring. Na so 15km van deur dorpies en landerye ry kom ons by die rivier en met die tweede probeerslag kry ons 'n lieflike pad net langs die rivier. Die deel was duidelik onder water met die vloed. Ons beland weer op die wal langs die rivier en vorder goed. 30, 40 km, nog geen ontbyt. Ry die man dan op water en genade! Na 60km kom ons by 'n mooi klein dorpie waar ons by  'n klein winkeltjie brunch koop en heerlik op 'n bank langs die rivier eet, die son bak nou al erg warm teen 35 grade. Weer oppad kom ons by 'n groot dorp, Komarno waar ons stilhou by 'n groot winkelkompleks met 'n groot Tesco. Ek probeer simcard koop maar  niemand verstaan my nie. Die aarde is so plat soos 'n panne koek, dis weer ons en die grondwal, net dis nou grondpad met gruis klippies wat ry moeilik maak. Laat middag kom ons by Medvedov, ons water is op en ons moet stop.  ons kry 'n fietsende ouer Australiese paar wat nou in Hlolland bly waar die vrou oorspronklik vandaan kom. Hulle se so 40km verder moet ons weer rivier oor, beter daardie kant na Bratislava. Na 10km kom ons by 'n groot mensgemaakte dam in die rivier. Daar is groot sluise waar die bote moet deur. Ons kyk hoe twee massiewe rivier bote wat rivier op ry in vaar en die water vlak stadig styg in die sluis. Op die wal raak ons aan die gesels met 'n Italiaanse man met sy Noorweegse seun. Ons moet hier oor die rivier. Die volgende 20km is op die wal van die mens gemaakte kanaal in die rivier wat die water op dam vir die hidroelektriese skema tussen Hongarye en Slovakye. Met die wegtrek slag skaaf my agterwiel en ons merk dat dit erg buckle, 'n af speek, o wee. Ons besluit om maar so aan te ry, op spoed mis die wiel die raam net. Na sewe kom ons by die begin van die kanaal, nog 'n wal in die rivier met groot sluise waar die water na die oorspronklike loop in die rivier gereguleer word. In die middel is 'n witwater rafting baan gebou en 'n klomp manne is besig om of met rubber ducks of enkel kanos op en af te oefen in die rapids. Ons ry rond om kamplek te soek aan die oorkantste wal maar kry nie regtig 'n lekker plek nie. Ons besluit om maar eers iets te ete te kry by 'n boot restaurant in die middel van die damwal. Al amper klaar geeet, vra Stefan of hulle weet van akkomodasie, daar is kamers op die boot beskikbaar teen 15 Euro per persoon, wat 'n verligting. Stefan en ek deel 'n lekker kamer met badkamer reg op die water. Die ete werk bietjie duurder uit as wat ons gebaken het maar na 174km is dit seker  verdien. Ons het die heel dag net 200m geklim en dit was seker alles die eerste rukkie.

Ons verdwaal, verloor mekaar en gaan na die verkeerde grenspos

Vrydag die 19de. Ons is vroeg op, Stefan is haastig, 6.45 is ons opgesaal en reg, maar niks gasvrou nie. Net voor sewe daag sy op, sy is alklaar aan't huis verwe en vol verf spatsels. Ons besluit om nie ontbyt te neem nie en val in die pad wat weer die wal langs die rivier is opad na Ziva. Nie lank nie en die roete bordjie wys ons moet regs af van die wal, maar ir ons lyk dit verkeerd. Ons volg maar die pyl en ry van dorpie tot dorpie maar geen verdere aanwysings nie. So in die  ry vra ons die pad na Ziva, ja, mans vra ook pad! Eers word ons beduie reguit aan, maar later ken niemand die naam nie. By die laaste dorpie ry ons verby 'n perdekar en Stefan vra rigting so in die verbygaan; reguit aan. Ek raak onrustig en vra weer, dis nou 'n ander storie. Weer 'n groot klomp gebare en onverstaanbare tale, maar ons moet 'n ander pad vat wat ons gelukkig weer by die aanwysings bring. Ons stop net daar en koop ontbyt en verorber dit onder die boom net voor die winkel. Twee jong Deense fietsryer kom verby en ons raak an die gesels. Hulle is op 'n gap jaar en het in Mei in Franryk begin, hulle fietse is op die eerste dag gesteel! Hulle is nou op die laaste deel van hul avontuur , ry ook stroomop soos ons. Hulle is vooruit terwyl ons klaar eet. Die pad volg nou die wal langs die rivier, meestal grondpad, soms so sleg dat ons die ander grondpad langs die wal probeer. Met die skud my een sak los, die een lussie waardeur ek die band steek, ruk af. Ek probeer vir Stefan roep, hees geskree maar al wat hoor is Stefan. as hy eers ry, is hy in 'n wereld van sy eie. Gelukkig stop hy darem 'n ent verder en as ek hom inhaal kan ons die saak berreder. Stefan is soos 'n diesel enjin, het geen ent. Al manier wAt ek kan byhou  is in sy slipstream. As ek agter raak, moet ek sprint om by te kom anders is dit neusie verby. Stefan trap met laer revolusies (cadence) as ek. Dis soos pa wat voor loop met lang tree en boetie wat op pa se hakke trippel om te probeer byhou. Middag kom ons by Apatin, dis warm en ons stop by die eerste die beste winkel, eet sommer op die gras voor die winkel. Die hitte maak ons lomerig en ons dut op die gras. Weer aan die gang net 'n paar honderd meter verder kom ons weer by die rivier, pragtig. Ons kon lekker by die rivier ontspan het. Ons draai nou weg van die rivier na Sombor, 'n baie bobryke dorp. Weer raak onsh die bordjies kwyt. Ons eindig op by 'n garage,ek bestudeer die jaart, koop roomys en Stefan vra pad. Ek het skaars die roomyse in hand toe Stefan my roep, ddar is 'n man wat gou die pad sal wys, ons moet agterna met die fietse. Ons spring op die fietse en so al roomys etende agterna. Skaars weg besef ek, ek het my sonbril by die garage laat le. Ek skrre vir Stefan hy moet voirt ek sal kom. By die garagex vind ek my sonbril agter op die fietsrak! Ek jaag agter Stefan maar sien hom nie. Ek kry wel die aanwysings na Monostor, die vlg dorpie, maar as ek vir Stefan sms wil die boodskapnie deurgaan nie, my data alweer op? Wat nou? Ek besluit om maar aan te ry, Stefan is seker al voort.  So 'n halfuur weg besluit ek om weer te probeer sms, nou is daar 'n boodskap van Stefan dat hy vir my by die garage wag, o wee, ek het geen manier om hom te kontak nie. Ek probeer skype om vir Pam te bel maar steeds geen internet nie. Terwyl ek nog so langs die pad staan en wonder wat om te doen, kom daar twee swaar gelaaide fietsryers verby, een Engels, die ander Hollands. Ek vra of ek vir Stefan 'n sms kan stuur en met die Hollandse selfoon kry ek dit reg, berig verzonden! Groot my verligting as Stefan so 'n halfuur later opdaag. In Monostor ry ons 'n pragtige paadjie langs die rivier. Ons moet nou oor die grens na Hongarye en ons volg summier die vlg. Bordjie wat wys grens 6km. By die Serbiese kant is almal heel vriendelik, ons paspoorte word gestamp en ry voort. Ons gaan nou oor die Danube en ek begin onraad vermoed, daar is 'n ander grenspos na Kroasie in die nabyheid. Oor die brug en dis sowaar Kroasie. Stefan gaan verduidelik ons fout, maar al raad is terug. Weer by Serbiese kant, was dit pas sewe uur en daar is nuwe beamptes op diens. Gelukkig se hulle daar sal geen probleem wees as ons na die ander grenspos gaan nie. Nou weer die 6km terug en dan nog 10km na die regte grenspos. By die laaste Serbiese dorpie, koop ons aandete by 'n klein winkeltjie,ons probeer al ons Serbiese dinara blaas maar kry dit nie heeltemal reg nie. Met ons sakke vol kos is ons deur die grensposte sonder probleme. Dis nou al donker en nog 4km na die eerste Hongaarse dorpie. Daar aangekom die gewone routiene, vra by die eerste drinkplek vir akkomodasie. Nee nie hier nie, maar in die volgende dorpie so 7km weg. Dis 'n slegte  teerpaadjie maar darem geen verkeer. By die eerste drinkplek is daar baie  jolige jongmense, een kan Engels praat, daar is 'n hotel so twee km verder. Ons kry dit maklik, dis al goed Na nege en die ontvangs dame is alweg. Met veel gesukkel en vele mense wat kom help tolk raak ons geholpe, maar dis R350 per persoon. Na 185km verdien ons dit seker. Ons verlustig onself in die weelde.