Een goeie ding kom tot 'n einde

Donderdag 25ste. Ekhet dit gedoen, 'n  blog geskryf en verloor, nie gesave nie! So hier kom die tweede probeerslag. Weer vroeg op met 'n seer lyf maar elke nag 'n bietjie beter. 'n Lekkker  buitjie reen het in die nag geval net die uithang klere is nat. Ons ontbyt is twee piesangs oorgebly van die vorige dag. Net voor ons ry raak ek aan die gesels met 'n Hollandse paar wat geoordeel aan hulle uitrusting ervare fiets toerders is. Inderdaad so, hulle het al oor die wereld getoer. Die man sien ek blog en verwys my na 'n fietsryers blog " crazyguyona bike" wat ek beslis sal opkyk. Hulle het gedetaileerde kaarte wat hule kry by bikeonline. Die plan vandag is om Passau so gou  moontlik te haal sodat ek 'n treinkaartjie  na Zurich kan koop. Ek hoop nog dat ons dalk Regensburg kan haal Vrydag waar  ek dan op die trein kan klim. Dis  nog 130km na Passau. Ons kom half ag weg en tot by Linz ry ons binneland tussen bewerkte lande deur. Linz is 'n groot plek met rokende skoorstene en hope gruis langs die rivier. Die goed uitgelegde en gemerkte fietspaadjies neem ons sonder moeite deur die stad. Ek kry kans om ons kontant vloei probleem op te los by 'n automaat. Daar is baie fietsryers op die pad, ek ry so op Stefan se wiel dat as hy 'n ou omie  op sy fiets verbysteek, ek nie die aankomende fietse sien en net net by die omie verbyskuur. Waar skel die omie my darem dat die klowe weergalm, dit raak nou meer bergagtig. Na 40km roep ek halt by weerens 'n skilder mooi dorpie aan die rivier, Wilhering. Ons kry 'n heerlike winkel met alles wat ons hart begeer, kos gewys, en koop die gewone, piesangs, melk en yoghurt ( seker gemaak dis die regte ding die slag) met meusli by vir verandering.  Ons soek plek langs die rivier maar daar is 'n groot komosie met polisie wat motors voorkeer. Heel toevallig het  ons op die wereld roei (rowing) kampioenskap afgekom op 'n uitloper van die rivier. Terwyl ons ontbyt eet kyk ons na die uitdunne van die twee mans en dames roei. Ons sien geen Suid afrikaners nie, wonder waar ons olimpiese kampioene is? 'n Jong man trek langs ons in op 'n snaakse kontrapsie van 'n fiets,'n recliner, maar hy gebruik ook  sy arms om die fiets voort te dryf deur die stuurstang op en en af te beweeg. Dit is gekoppel aan die ketting met 'n ekstra tandrat. By dit alles trek hy nog 'n waentjie met 'n vreeslike pakasie. Ons raak aan die gesels met hom en sy vriend, hulle is Pole oppad na Frankryk vir 'n geestelike retreat. Die fiets is sy idee en hy het eimand gekry om dit vir hom te bou. Ons fietsry treintjie tel nou weer onverbiddelik spoed op, Stefan die lokomotief, ek die enigste waentjie wat verbete vasklou. As Stefan eers aandie gang is ry ons oor die 25km per uur en soms tot 30. Die berge maak nou 'n kloof waardeur die rivier vloei en vir seker 30km ry ons reg langs die rivier met boomdedekte berghange reg tot by die rivier. Dit kompeteer beslis met die Iron Gates in Serbie vir die mooiste deel van die roete. Daar is baie fiets verkeer maar ook baie bote op die rivier, plesier bote en vrag bote. Daar is 'n fietspaadjie albeikante van die rivier, ons ry suid, volgende keer sal ek noord doen! Teen die einde van die kloof gaan die  pad teen die helling uit en dis harde trap maar darem weer genadiglik 'n afdraende. By mooi naam dorpie, Engelhartszell, roep ek weer halt, ons het al 50km onverpoos gedoen maar die Spar is nie goed vir ons nie, toe tussen 12 en 2. Twee oorblywende piesangs moet maar doen vir middagete en ons druk deur na Passau. Drie uur is ons in Passau en dis die gewone vra en verdwaal voor ons die stasie kry. In die proses val Stefan met sy swaar pakasie teen 'n styl paadjie op met trappies. By die stasie is daar gelukkig baie hulpvaardige Engels magtige mense by die besprekings kantoor. Ek kan Vrydag oggend 12.20 'n trein kry by Regensburg en ek bespreek sommer, sit my meer as R1000 terug! By 'n boekwinkel op die stasie is al die Donau Radweg boekies wat ek so begeer, te koop. Ek blaai deur een en besef dis nog 150km na Regensburg, verder as wat ons gedink het. Terug by 'n geduldig wagtende Stefan, besin ons weer of dit haalbaar is, en Stefan bring my terug na die aarde, dis net te riskant en kan kannie bekostig om my trein te verpas nie. Met 'n seer hart besef ek dis die einde van my fiets toer. Na 'n drinking yoghurt by die stasie kry ons die kamplek met die hulp vandie teoristeburo. Dis mooi langs 'n riviertjie met baie mede fietsryers, ons vra een om vir oulaas 'n foto van Stefan ek in ons fietsry gewaad en fietse te neem. Fietse afgepak, tente opgeslaan en skoon gestort vaar ons die dorp in op ligte fietse. Die ou deel is pragtig met nou cobblestone straatjies belyn met hoe geboue. Ons plak onsself neer by 'n straat kafeetjie vir 'n welverdiende koue bier. Die eienaar wys vir ons waar die merk is van die vloed waters, die hele area was vir drie dae onderwater. Ons dwaal verder en kry eg Duitse kos by nog 'n straat restaurant, worsies maar die sauerkraut is ongelukkig op. Op die heelike warm somersaand is daar 'n heelike atmosfeer in die strate met baie mense wat buite sit en eet. Ons moet darem die aand afsluit met die tradisionele  roomys by 'n roomys stalletjie. My moee lyf gaan vanand lekker slaap matras of te nie! Stefan beplan nou om verder te ry na Zurich al langs die Inn rivier.