Terug Belgrade toe

Woensdag 17de. Na 'n eier en brood ontbyt vat ons die pad. Die roete bordjie neem ons dadelik na 'n gronpaadjie bo-op 'n mensgemaakte wal al langs die rivier. Ons neem aan die wal is daar om die landerye teen vloed waters te beskerm. Wonder waanneer die wal gebou is? Dis geskud is nie goed vir die seer boudjies nie maar dis weg van verkeer en so mooi. Die rivier se kant is boomreik, aan die ander kant landrye wat gyl groei met mielies, sonneblomme en koring of gars. Na so 'n uur en 'n half roep ek halt waar ons weer reg langs die rivier ry. Daar le 'n klompie vissersbootjies, paar bote van yster met hout sit plekke. 'n Ouer man in sy swem klere neem sy boot rivier op.  Ons spring in die rivier, Stefan sommer met klere en skoene, dis warm. Ek skini dip. Daarna sit ons te lekker en eet langs sommer op 'n omgekeerde boot, salami en komkommer. 'n Bebaarde gryse ou man kom al pratende met sy trop bokke verby, sy hondjies kom bedel kos so in die verbygaan. Die man op sy boot kom weer in sig, hy swem in die middel van die rivier wat hier sterk loop, sy tydsberekening om weer sy drywende boot  te kry is merkwaardig, seker jare se ondervinding. Ons mik vir middag in Belgrade. Ons ry vir omtrent 50 km grondpad op die wal salig sonder verkeer tot by war ons stop by Omoljoca vir die nou tradisionele drinking yoghurt, onversoet en ongegeur. Dis warm, raak so aan 35 grade, windstil, die eerste vir Stafan op die toer. So 10km voor Belgrade neem die pad ons weer op die grondwal tot by die brug oor die rivier na die middestad. Ons volg die aanwysings op 'n besige pad in 'n beboude deel. Ek moet my fiets rak laat swys. By die eerste die beste "service auto" loop ek 'n bloutjie. Die ou maak dit vas met cable ties, se dis 'n "Serbian job"! Die cable ties hou net om die draai. Hy stuur ons na 'n ander garage waar 'n baie behulpsame man groot moeite doen om dit te swys, dis aluminium wat spesiale swys tegniek vereis en hy is nie baie tevrede met die resultaat nie, se dus "Serbian job" en vra ons niks Nie. Die Serbian job hou nog! In  druk verkeer spring ons weg en na 10km raak ek onrustig, ons moes al lankal oor die groot brug oor die Danau gewees het. Ons stop by 'n padstalletjie, veel gebare, veel onverstaanbare verduidelikkings, ons is op verkeerde pad noord van die rivier. Die vraag is of daar 'n brug is verder op. Ek bel selfs die inligtings buro in Belgrade, al wat ek uit hulle kan kry is " we have bridge". Op die ou end is dit maar weer die 10km terug in skroeiende hitte na die verwarrende aanwysings bordjie wat ons in die verkeerde rirting gestuur het. Oor die brug beland ons in die midde stad van Belgrade, koop water om ons ergste dors te les en kry aanwysings deur 'n tonnel, oor nog 'n brug na 'n pragtige paadjie al langs die rivier. Dis al na vyf en dit voel asof die hele Belgrade langs die rivier ontspan,  menige stalletjies en restaurante op bote langs die rivier. roomys moet ons, dan weer aand ete, of is dit middag ete, koop by die naaste winkeltjie, gelukkig baie vrugte en groente. Ons sit op'n bankie en eet terwyl die skares verby loop, draf of roller blade, lyk soos die in ding in Serbie. Gelukkig is die aanwysings nou duidelik en ons is weer oppad tot ons al donker by Banovci kom waar daar gelukkig "rooms" geadverteer word. 'n Vriendleike Engels matig vrou help ons, kamer met lugreling vir R300, vir ons ontbyt ook. Hoe lekker was daai stort nie en sommer wifi op die koop toe. Ons het 141 km gedoen.