Getting in the groove

Maandag die 15de. Ons maak 'n lui begin. Stefan het die vorige dag 170km gedoen en tot 21.30 gery. Hy staan te verstane moeilik op. Daar is 'n nuwe man op diens wat nie Engels praat nie en dis weer gebare taal. Daar is 'n lang menu maar ons mag net een item kies, beduie die man, darem eet ons 'n lekker omelet ala Tim Noakes. Die kaart masjien is stukkend en ons moet geld trek. Dis eers 10 uur wat ons wegkom en gister se wind is nou van voor. Stefan sit 'n stywe pas in, dis al sy 8ste dag op die fiets en sy superior gene het al ingeskop. Al manier wat ek kan byhou is om styf in sy slipstream te sit. Na sowat 'n uur bereik ons die plek waar ek gister na my kortpad weer langs die rivier ingekom het. Die Duitse paar kom verby oppad Negotin toe en verder na Bulgarye. Ons gesels eers lekker. Hulle gee vir ons goeie raad oor die pad vorentoe veral oor hoe ons die noordelike deel van Serbie moet aanpak. Hulle se Hongarye is baie boring.  Ons stop by BrzaPalanka vir water en 'n lafende roomys, dis warm en ons drink baie water. Al die plek name is in die serbiese alfabet sowel as romynse alfabet, baie vreemd dat die selfde naam so verskillend lyk. Oppad Kladovo toe moet ons besluit of ons kortpad opdraend ry of 'n 20km ompad nader aan die rivier, die bene met die wind van voor besluit maar dus kortpad, bult op maar darem weer bult af na Kladovo. Dis 'n groot plek langs die rivier met 'n groot stad oorkant die rivier in Romenia met die vreeslike naam van Drobeta Turnu Severin. Ons swem of moet ek liewer se drift in die rivier sommer met klere en koel lekker af. 10km verder is daar 'n groot damwal in die rivier met 'n sluis wat die skepe deur laat. Die damwal is ook 'n verbinding met Romenia met grens poste op die brug. My nuuskierigheid dwing my nader aan die damwal maar tweekeer word ons in geen onduidelike gebare taal deur sekuriteits beamptes laat verstaan ons is gladnie welkom nie, daar is selfs 'n kennisgewing wat se neem van fotos neem is verbode, wat is dan so geheimsinnig? Weer op die fietse beurend teen die wind, ek nog in Stefan se slipstream, ry ons aan tot by Tekija. Die pad is nou reg langs die rivier en baie mooi. Die Romeense kant lyk meer bewoond en daar is weer 'n groot dorp aan die ander kant, Orsava. Daar loop ook 'n groot pad aan die anderkant van die rivier. Dis al 4uur en ons koop laat middag ete by 'n winkeltjie, dis weer vrugte, groente, yoghurt en worsies en salami wat ons lekker sit en verorber op 'n bankie langs die rivier. Dis eers 5 uur toe ons wegkom en dis styl bult op maar boop word ons beloon met 'n asemrowende mooi uitsig van wat genoem word die Iron Gates, die nouste deel van die Danube waar dit deur 'n nou kloof loop met hoe kranse aan beide kante. Die afdraand word elke nou en dan onderbreuk vir fotos. Onder aan die Romeense kant loop die pad langs die rivier met 'n klien kasteeltjie wat die deugang bewaak. Ons voel so bevooreg om die deel van die Danube te kan beleef. Ons bly langs die rivier, Stefan sit weer die stuk in en ek klou om by te hoe. Ons bereik die punt waar ek gister weggedraai het bult op, die laaste stukkie is nou weer bekend vir my. Ons bereik Donji Milanvac net na sewe en begin kyk vir "rooms", die eerste tannie beduie nee sy kan nie vir ons vat nie, sy bel iemand anders wat ook nie kan nie. Weer terug na die middel dorp waar Stefan by 'n winkel vra, net om die draai is daar 'n omie en tannie wat rooms het in 'n drie verdieping gebou, maar hulle beduie daar is reeds 'n Duitse paar en lyk heel huiwerig om ons te neem. Ek dink ons pleitende uitdrukkings oorreed hulle, Stefan en ek deel 'n kamer, vir omtrent R100 elk, 'n bargain. Na 'n lekker stort en klere uitspoel treat ons inself op bier en steak, wat 'n fees. Ons raak in 'n hewige debat gewikkeld oor gesondheid as 'n basiese reg, Stefan se brein wat bevraagteken in hoogste rat.

Op die Serbiese platteland word die lande bewerk met afwisselend plate koring, mielies en sonneblom, lyk asiof alles gyl griei. Daar is baie trekkers met skeepwaentjies agter. Gister het ek 'n ruk agter een gery, voor in die kajuit was die man en sy hond, agter op die treiler sit vrou op 'n boomstop, so gewens ek het 'n GoPro gehad!

Daar is so baie besluite wat 'n mens moet neem op so 'n toer, die pad of daai pad, waar om te slaap, waar om te stop, wat om te eet. Ek is geneig om selfs na die besluit geneem is, te wonder wat as? Ek het nou die dag gelees fuetsry is goed vir meditasie. Dit voel vir my ek moet by 'n plek kom waar ek meer in die oomblik kan lewe, watter besluit 'n mens neem is nie die belangrikste nie, maar hoe'n mens die besluit uitleef, mindfullness as jy wil. Ek werk hieraan!